Monday, 12 November 2018 02:14

Το πατσίσαμε... Ξαναξεκινάμε! Featured

Written by
Rate this item
(0 votes)

Η πρώτη, εύκολη, θεώρηση για 0-3 σερί της ΑΕΕΤάρας είναι προφανώς μεταφυσική... Το 3-0 του ξεκινήματος της σεζόν έπρεπε να ισορροπήσει, και μάλιστα με τον ίδιο (επώδυνο) τρόπο

Ο οποίος "τρόπος" δεν είναι άλλος από το χαμένο σουτ στο φινάλε, ξανά, και ξανά, και ξανά... Και στον Βότση, όπου πήγαμε για το μεγάλο ριφιφί, και με τον Ιωνικό σε μας, και με στη Νεάπολη την περασμένη Δευτέρα, όπου από το +16 βρεθήκαμε στο -11 και στο τέλος είχαμε πάλι την τύχη μας στα χέρια μας...

Επειδή βέβαια βρισκόμαστε στο τέλος της 2ης δεκαετίας του 21ου αιώνα και η απομάγευση της κοινωνίας (και του μπασκετικού μικρόκοσμού μας) καλώς ή κακώς πρέπει να ολοκληρωθεί, αφήνουμε το "κακό το μάτι" αλλά και την πεποίθηση περί περιούσιας ομάδας (κατ' αναλογία των ευρημάτων σχετικής έρευνας για τη χώρα μας - εδώ) και ρίχνουμε μια ματιά στο τι (και πόσο εν τέλει) έφταιξε στα τελευταία τρία θρίλερ, όπου τελικά νικητές βγήκαν οι δράκουλες και τα φαντάσματα:

Κακά τα ψέμματα, το Α και το Ω των τριών διαδοχιών ηττών είναι οι απουσίες των δυο βασικών μας ψηλών. Αρχικά ο τραυματισμός του Τόλη και στη συνέχεια αυτός του Παππά στέρησαν την ομάδα από λύσεις σε επίθεση και άμυνα και αναγκαστικά οδήγησαν σε ανακατονομή χρόνου και ρόλων, η οποία με τη σειρά της δημιούργησε ανισορροπία στο παιχνίδι μας αλλά και στην προετοιμασία γι αυτό. Ευτυχώς και για τους δύο, και για όλους μας, τα προβλήματα αποδείχθηκαν ηπιότερα από τις αρχικές εκτιμήσεις και η επερχόμενη επιστροφή τους ελπίζουμε να ακολουθήσει το καμ μπακ της ομάδας, που το θέλουμε ήδη από αύριο το βράδυ με τον Γαλαξία.

Και επειδή ΑΕΕΤ είσαι και δυο τραυματισμοί δεν είναι αρκετοί, χρειάζεσαι και κανα δυο ακόμα... Χαζημιχαηλίδης και Πεγιάς είδαν τα πόδια τους να γυρνάνε σε ανύποπτες στιγμές, με πλέον πρόσφατο παράδειγμα αυτό στο τέλος του ημιχρόνου στη Νεάπολη, που μας άφησε χωρίς τον βασικό μας άσσο στο μεγαλύτερο μέρος της επανάληψης (με το γνωστό αποτέλεσμα). Και επειδή και αυτά δεν είναι αρκετά, έχε και τον Ιγνάτιο έξω για ένα 10ήμερο, με παθολογικά αίτια.

Με αυτήν την εικόνα, που μυρίζει ολίγον από νοσοκομείο, κάποιοι άλλοι θα τραβούσαν τα μαλλιά τους και μετά θα κατέβαζαν τα χέρια... Επειδή σε εμάς τα μαλλιά δεν περισσεύουν είναι η αλήθεια, όλοι, σακατεμένοι και μη, συνεχίζουν να βάζουν χέρια και πόδια στη φωτιά και τραβάνε από τα μαλλιά ακόμη και την παραμικρή πιθανότητα να μην τα παρατήσουν. Και πράγματι - αγκένστ ολ οντς- συνεχίζουν να το φτάνουν, κάθε Δευτέρα, στο απροχώρητο. Εκεί, που παρά το κακό φεγγάρι (να τα μεταφυσικά πάλι) καταφέρνουν να βγάλουν από τη μύγα ξύγγι και να διεκδικήσουν μέχρι τέλους τις πιθανότητες για το ροζ φύλλο.

Πιθανότητες οι οποίες για τους παροικούντες την ΑΕΕΤ, χωρίς ίχνος αυταρέσκειας, είναι πάντοτε με το μέρος μας. Ακόμη και όταν μας διαψεύδουν. Αλλά δεν μπορούμε να το δούμε διαφορετικά αφενός γιατί ξέρουμε ποιοι φοράνε την φανέλα μας, τις ικανότητες, την στοχοπροσήλωση και την πίστη τους στον εαυτό τους, τον συμπαίκτη τους και τον προπονητή τους. Και μαζί με αυτά, τον σεβασμό που έχουν στους ίδιους, στους αντιπάλους τους, σε αυτό που "παίζουν" κάθε Δευτέρα, αλλά και σε αυτούς που χωρίς σεβασμό βάζουν το χεράκι τους και τους χαλάνε το "παιχνίδι" και την προσπάθεια γι αυτό. Και η έλλειψη σεβασμού στην περίπτωση αυτή δεν είναι προς την ΑΕΕΤ και τους αθλητές της. Αυτή δεν θα τη συζητήσουμε, ούτε θα την αναζητήσουμε από δω.

Η έλλειψη σεβασμού είναι προς τους εαυτούς τους, και πάλι όμως όχι για τα λάθη μέσα στο παιχνίδι. Αυτά είναι ανθρώπινα, άλλο βέβαια αν τα δικά μας (πολλά και διάφορα) λάθη έχουν το κόστος π.χ. της ήττας ενώ τα δικά τους δεν τους επηρεάζουν. Η έλλειψη αυτοσεβασμού είναι για την συντεχνιακά εδραιωμένη νοοτροπία του άρχοντα του αγώνα η οποία εκδηλώνεται αφενός με την έλλειψη στοιχειώδους αυτοκριτικής και αφετέρου με την ευκολία της εξίσωσης "τόσα λάθη από δω, τόσα λάθη από εκεί, ίσα βάρκα, ίσα νερά, καλό σας βράδυ". Πέρα από τα βασικά (στην παρανομία δεν υπάρχει ισότητα, το λάθος δεν διορθώνεται με λάθος, κλπ) το αυτονόητο βέβαια είναι ότι εμάς μας ενδιαφέρουν τα λάθη σε βάρος μας. Ξεκάθαρα. Αυτά που μας πονάνε και για εμάς καθορίζουν το αποτέλεσμα, είτε γίνονται στην πρώτη είτε στην τελευταία φάση του αγώνα. Ειδικά ενός αγώνα που κρίνεται στον πόντο. 

Επειδή λοιπόν ο δικός μας αυτοσεβασμός στον ιδρώτα που χύνεται και την υπερπροσπάθεια που γίνεται (και ολίγον τι σκιαγραφήθηκε παραπάνω) μας κάνει να θέλουμε και διαιτητές που έχουν το ίδιο βάσανο, να σέβονται πρώτα τους εαυτούς τους και μετά όσους τους το ζητάνε επιτακτικά Δευτέρα παρά Δευτέρα, μαζί με το καθιερωμένο βίντεο του αγώνα λέμε να έχουμε και ένα "referee's cut", έτσι για το γαμώτο... Καλά τα καλάθια, οι πάσες και οι τάπες, αλλά καλά δεν θα ταν και ένα π.χ. τριλεπτάκι κάθε Τρίτη με όσα "δεν" καθόρισαν αποτέλεσμα; Μια μικρή γεύση σεβασμού ένθεν κακείθεν στο βίντεο που ανέβηκε μαζί με το κειμενάκι αυτό...

Ελπίζουμε μετά το ματς με τον Γαλαξία το σχετικό υλικό να είναι εξαιρετικά περιορισμένο, αν και δεν νομίζουμε ότι υπάρχει κάποιος βάσιμος λόγος για την ελπίδα αυτή.

Η δική μας Ελπίδα, εδώ της Τούμπας, μετά από 6 αγωνιστικές είναι στα περισυνά ακριβώς (3-3) και της μένουν άλλες 20 για να κάνει ένα βήμα παραπάνω για να δικαιώσει την κοινή μας πεποίθηση ότι όταν το αγαπάς όσο αυτοί οι λειψοί (αριθμητικά και ολίγον στο μαυλό) τύποι, μόνο να πετύχεις μπορείς!

 

Read 203 times Last modified on Monday, 12 November 2018 03:12

Leave a comment

Make sure you enter all the required information, indicated by an asterisk (*). HTML code is not allowed.